Een vriend van mij noemt alle reigers Ronnie. Op zijn vierde wees zijn vader hem een reiger aan en zei dat het Ronnie was. Hij was overal. Met januari 96  als hoogtepunt. Voor de vakantie van 96 nam zijn familie afscheid van ‘Ronnie’ in hun achtertuin in Amsterdam. Een dag later wandelde het gezin in Florence door de Boboli-tuinen en wat stak daar plots boven het struikgewas? De guitige kop van Ronnie de Reiger. Ronnie kon bijna net zo hard vliegen als de familie-auto. Ronnie was een bijzonder beest.

Een vriendin van mij had in haar jeugd een sterke band met “Paard” de egel. Zij is intussen een gecertificeerde dokter, maar problematische kinderen zijn volgens haar nog altijd het beste geholpen met een egel.Voor die twee bestaat er maar één reiger en hebben egels helende krachten.

Dieren worden vaker over één kam geschoren. Alle olifanten spuiten bijvoorbeeld de ganse dag water, alle walvissen maken een bommetje en het resterende deel van de ganse dag spuiten ze water en alle vleermuizen hangen ondersteboven en hebben op een ganse dag weinig tot helemaal niets met water spuiten te maken. Ganzen zijn helemaal anders.

Maar positief racisme in dierenland heeft niet de boventoon. Zo bijten alle bulldogs, zo zijn alle harige spinnen lelijk, maken alle leeuwen je dood en moet je als levenslustig mens niet in een kuil met slangen gaan liggen. Er zijn een groot aantal diersoorten die een groot stigma op zich hebben gekregen doordat één of een paar het verpesten voor de rest.

Ik ga hier niet verkondigen dat Moby Dick een aardige walvis was. Kapitein Ahab had niet voor niets één been. Maar zo een walvis verpest het dus weer voor de hele diersoort walvis. De Japanners zijn nou eenmaal eervolle mensen en zodra die zo’n verhaal horen is het niet vreemd dat zij er op uit trekken om die zogeheten ‘walvissen’ eens een lesje te leren.

Hetzelfde geld voor kippen. Die zitten nu in kleine ruimtes en die tokken wat af. Maar eerlijk gezegd hebben ze niets te tokken. Het is absoluut schandalig wat die, let wel, betrekkelijk kleine groep kippen de mensheid door de jaren heen heeft aangedaan. Sommige kippen kunnen gewoon niet omgaan met vrijheid. Ja en dan heb je aan de mens een slechte. Zero-tolerance: In een hokje tot de slacht.

Natuurlijk kippen en walvissen daar zitten onuitstaanbare types tussen, maar als diersoort an sich zijn ze ook niet bepaald je-van-het. Toch is het jammer dar er zo makkelijk wordt gediscrimineerd in dierenland. Zo heerst er in de publieke opinie een diepgewortelde haat tegen de mug. Een misvatting die nog maar eens benadrukt dat de mens ook niet perfect is.

Het was groep drie. Er was iemand jarig. Het licht ging uit, maar we moesten ook onze ogen sluiten. Ondertussen deelden Caroline en Dexter snoepjes uit, want Dexter was jarig. Toen het licht aan ging en iedereen zijn ogen open mocht doen, had elk tafeltje min twee, een zakje snoepsleutels op zijn tafeltje liggen.  Op mijn tafeltje lagen geen snoepsleutels. Er zat een mug. Ik noemde hem Bennie.

Bennie was een rustig dier en niet haatdragend tegen de mensen. Hoewel die mensen van alles naar zijn hoofd gooiden. Figuurlijk, maar vaker vlogen er letterlijk dingen naar zijn hoofd. Bennie wist ook dat hij soortgenoten had die dat allemaal niet pikten. De welbekende prikkers. Bennie was ook niet achterlijk. Hij wist ook dat het gevolg van die prikkers was dat er nog meer naar zijn hoofd zou vliegen. Maar zo lang ik Bennie ken is hij een trouwe vriend en heeft hij mij nooit geprikt.

Natuurlijk zijn sommige dieren klootzakken en sommige nodeloos arrogant. Maar niet elke walvis nam het been van een kapitein en niet elke kip vertoond misselijkmakend hoongedrag. Zelfs niet elke leeuw doodde een mens. Maar ook niet alle egels zijn kinderpsycholoog en niet alle reigers heten Ronnie. Ik ga u nu niet zeggen dat alle muggen lief  zijn, want dan stigmatiseer ik. Maar geef ze een kans. Misschien moet u beginnen met alle dieren een naam te geven.

Stoer zijn gebeurde op de basisschool als volgt: Er was een verkleedpartijtje op school, jij had niets meegekregen, want dat waren je rijke superdrukke ouders weer eens vergeten en dus zou de juf wat voor je proberen te verzinnen. De juf kleurde met viltstift twee van je tanden zwart. Met een mascarapotlood werden er vervolgens stoppels op je gezicht getekend. Nu was je een boef,  een cowboy, een bandiet. Dat was onverwachts en ineens ongelooflijk stoer, ondanks dat je helemaal geen andere bijzondere kleren aan had ofzo. Tot overmaat van jouw plezier viel het  ontzettend in de smaak bij de te pakken meisjes.

Iedereen wilde ineens boef zijn. Ik ook. Maar ik was gekleed als Adriaan. Adriaan de acrobaat. Een lachende gek in een blauw glimmend overhemd en een strak zwart jumpsuit. Ik deed dezelfde trucjes op het schoolplein als de rest, maar dan had ik er een glimmend overhemd en een strak zwart jumpsuit bij aan. Dat gaf dan net dat beetje meer, dacht ik.

Ik vond Adriaan altijd een toffe gozer, juist omdat hij acrobaat was. Maar ik kwam er al snel achter dat het mij bij het populairste spel op de basisschool geen enkel voordeel gaf. De meisjes uit mijn klas lieten zich bij ‘jongens pakken de meisjes’ een stuk makkelijker vangen door de stoere cowboy dan door een schaterende acrobaat met een glimmend overhemd en een strak zwart jumpsuit.

Veertien jaar later lig ik op de grond. Vlak achter het Leidseplein. Doorweekt van de regen. Een meneer staat naast me en vraagt of alles ok is. Ik laat me omhoog helpen. Op de grond ligt mijn fiets en een plasje bloed. Mijn hoofd knapt bijna uit elkaar van de kloppende pijn. Mijn handen die voorzichtig voelen waar de pijn vandaan komt druipen van bloed en de regen.

“Oe jongen toch, dat ziet er niet best uit”, zei de meneer die me omhoog heeft geholpen, en hij steekt zonder waarschuwing twee vingers in mijn bloedende mond: “Die ben je kwijt.”

“Wat?” Zei ik met volle mond. Het was dat ik de smaak van een doorweekte bakstenen straat in mijn mond had, maar anders was ik serieuze vragen gaan stellen  over hygiëne en het binnenvallen van iemands persoonlijke ruimte.

Toen ik thuiskwam en in de spiegel keek, schrok ik. Mijn uiterlijk was compleet veranderd. Ik zat onder het bloed, ja, maar er miste ook duidelijk iets. Op de plek waar de hoeken van mijn voortanden moesten zitten zat nu niets. Een gapend gat in mijn gebit.  Ik had wel eerder echt een tand of twee gemist, maar dat was toch wel meer dan zestien jaar geleden en die had ik dan altijd nog in mijn achterzak om aan het bezoek te laten zien. Op deze lege plekken kwam geen nieuw tandje meer door.

Ik moest wennen aan het idee, maar het bleek al snel een zegen. Dit was veel stoerder dan zwarte viltstift op je tanden. Dit was echt. Ik was een levensechte boef, een bandiet , een cowboy. De volgende dag zou ik op de universiteit gaan kijken of de meisjes in waren voor een ouderwets potje ‘jongens pakken de meisjes’. Gouden tactiek.

(check ons blog op www.onzeeigen.nl/oen voor een foto)

Hij staat voor een deur, maar wekt niet de indruk dat hij er naar binnen moet. Hij is zonder jas. Is dit zijn huis? Was dit zijn huis? Waarom praat deze man hardop in een stille straat? Waarom zegt hij dat hij zo moest huilen? Hij hield zijn koppie hoog; “We moeten verder”.  Wat moet je anders als je in de put zit?

Medelijden krijgt hij niet. Van niemand niet. Hij staat daar prima, in de zon, met zijn toilettasje op de grond.

Het doelbewust naar een buurtsuper lopen om helder van geest voor een rek met thee te gaan staan is opmerkelijk. Het product daadwerkelijk kopen in drievoud en er vervolgens mee over straat flaneren is ronduit zorgwekkend. Mocht u dit onverhoops zijn overkomen? Dan mag u, geliefde lezer, zich op het hoofd krabben.

Had u een jurk, tuinbroek of baby aan (in zo’n babyzak) dan hoeft u zich geen zorgen te maken. U bent anders.

Is u dit overkomen met niet-gestileerde stoppelbaard, een rokerige sweater en schoenen met vlekken dan heeft u een probleem. Erkennen is het halve werk. Dergelijk vertoon van huiselijkheid is vulgair, obsceen en onheus. Waarom? Een kopje thee op zijn tijd moet toch kunnen? Neen!

Een jongeman mijner leeftijd verdiept zich in buitenlandse meisjes, 6 laatste biertjes, het overleven van ochtenden zonder een oog open te doen en in het fijn proeven van diepvriespizza’s.

Thee is gebruik maken van de mogelijkheid om je anders voor te doen. Om te doen alsof je truien breidt, je wakker wordt en eerst je post gaat sorteren. Thee in de vorm van Egyptische graftombes is doen alsof je je ergert aan wie wat tegen wie heeft gelogen in Den Haag. Flikker toch op.

Ik maak mij zorgen. De hang naar een leven ‘in balans’ wordt groter en explicieter. Het hoort niet. Hou dat lekker voor jezelf achter gesloten deuren. Niet rustig keuzes afwegen, kopen en dan open en bloot over straat met je doorschijnend zakje. Nee, hoogstens haastig in de binnenzak na negen keer mijmerend “wel” en  “niet”-end er voorbij te zijn gelopen.

Piramide thee is de nieuwe porno voor leeftijdsgenoten en het is vies. Niemand draait zijn hand nog om voor blote porno. Het moet wel heel bloot, gehandicapt en/of Duits zijn wil ik er warm van worden. Maar je overgeven aan de open-en-bloot huiselijkheid van het thee drinken uit een optimaal ontworpen theezakje. Dat is pas echt vulgair en obsceen. Een taboe, maar zo met de gordijnen dicht best bevredigend.

Proost!

Het was geen geniaal verhaal geweest, maar het had zeker belofte. Als ik dat had herschreven dan had je wat. Een heerlijk fijngevoelige stijl had ik weten te raken met hier en daar ruimte voor een lach. Een warme stroperig vloeiende woordenstroom op papier. Als pontjes op het IJ trok het verhaal je mee naar de andere kant.

Daar aangekomen begon je als een beginnende zwerver rond te dwalen door een bizarre wereld. Een wereld waar je letterlijk van ondersteboven raakt. Om je heen balanceerden drommen dromerige studenten op hun handen met de voeten in de lucht. Ze zochten naar kwaliteit van leven, maar het enige dat ze tegenkwamen waren onnodig grote hoeveelheden cactussen.

Je zou gaan kruipen op je knieën. Je kon nog wel lopen, maar het viel zo op in deze wereld van handenwandelaars. Bovendien was je best geschrokken van een neger, die op meneer Aart leek. Bier is op zo’n moment een oplossing voor alles. Zo kwam het voor dat je al kruipend naar de kroeg ging.

Eenmaal in het etablissement waar men bier per glas verkocht keerde het verhaal zich tegen je. Ten eerste hadden ze geen bier, alleen nog ‘een staartje’ wijn. Daarnaast keken de stamgasten op je neer en noemden je laag bij de gronds. Hoewel je op handen en voeten de kroeg binnen was gekomen hoefde je dit niet te pikken. ”Je bent zelf een wegwerpmens,” snaauwde je terug. Van dat soort gevatheid, had het simpele volk in het kleine kroegje geen wederwoord en de stamgasten draaiden zich terug naar de voluptueuze barvrouw die bezig was haar drukpunten te herschikken.

Uiteindelijk eindigde dat hele verhaal met een invasie van gigantische miereneters in de vorm van stofzuigers. Een commandant op naaldhakken wist er één onverwachts voor zijn sodemieter te schieten, maar kon niet voorkomen dat drie van de dromerige studenten met cactussen en al werden opgezogen. In een stukje middeleeuwen tussen twee hedendaagse winkelstraten vond jij een fonkelrode vouwfiets en wist te ontkomen. Net op tijd voor de laatste pont keerde het verhaal terug naar onze eigen wereld.

Al met al zei de tekst erg veel over het leven. En liet het zien dat schrijven een kunstvorm is en niet iets dat je even snel tussen werk en werk in propt. Het was een piepkleine kijk in het brein van een schrijver in wording. Maar ja die tekst drijft nu dus in de vaart. Ik heb echter wel iets over balzakken. Ook leuk.

B: Wat maak je me nou? Ik moet hier zijn. Mijn vrienden wachten hier

A: U dient uw vervoersbewijs bij te hebben. Wat is uw verklaring?

B: Een verklaring? Pleurt op met je verklaring. Je zit hier dat hele circus op te houden met je gezeik. Zie je al die mensen in de coupé?

A: Ja , meneer dat is mijn vak. Ik wil u toch graag vragen om een verklaring of een vervoersbewijs

B: Ja, die mensen van jouw vak, die zitten nu dus te wachten op jouw… meneertje vervoersbewijs. Alsof we niet wat beters te doen hebben met z’n allen

A: Dan wil ik graag uw legitimatiebewijs zien

B: Ik heb niks bij me vriend. Ik ga toch niet de hele dag met mijn teringpaspoort rondsjouwen voor een jodokus als jij? Het is leuk geweest nou. Doe die deur open anders trap ik hem open.

A: Ik haal met een druk op de knop de politie erbij

B: Haal de politie er maar bij dan zal ik die eens zeggen hoeveel mensen je hier ophoudt met je regeltjes….bijgoochem

A: Meneer ik zou het op prijs stellen als u niet zo’n toon tegen mij aanslaat.

B: Ow nu gaan we janken? Pleurt op miep. Doe die deur open anders is het niet alleen mijn toon die tegen je aan slaat.

A: Ik doe alleen mijn werk

B: Precies en jouw werk is nu om de veiligheid van de passagiers en jezelf te garanderen en deze deur open te doen.

A:Meneer, mag ik alsjeblieft uw legitimatiebewijs zien?

B: ow mijn legitimatiebewijs? …Ja natuurlijk….ik dacht….ga je nou die hele ongein opnieuw beginnnen?  Lamme arm der wet met zijn regeltjes. Jij doet nu heel snel die deur open of anders prop ik die fluit in je reet, trap je het station op en dan mag je voor het toeziend oog van geheel Krommenie- Assendelft het sein ‘veilig’ vanuit je kont geven.DEUR OPEN! RAP WAT!

A over Walkie Talkie: Chef, het is goed hoor doe ze maar open

B: Fijne dag baas

A: Dag meneer

De erfenis van Klaas-Jan

Topscorer van Nederland staat tegenwoordig niet meer garant voor een miljoenenverkoop aan een topclub naar keuze. De afbraak van dit privilege is te wijten aan de mislukte en dure verkopen van de voormalige topschutters Afonso Alves (Heerenveen) en Klaas-Jan Huntelaar (Ajax).

Op koers

Daarom moet Suarez met harde bewijzen komen om de hand van de internationale knip te halen. De Uruquyaan kan alle twijfel wegnemen als hij de Coen Dillen-index verslaat. Voetbalfans, clubbestuurders en vooral de financiers van de Europese voetbalclubs volgen wekelijks de index: een hakkerige lijn van linksonder tot rechtsboven in een grafiek. Daarboven loopt een rode lijn die halverwege stopt. Het is de score van frommelaar Suarez, de alleskunner van Ajax.

Vooralsnog gaat het de Uruguyaan voor de wind. Als hij zijn huidige gemiddelde aanhoudt komt hij boven de magische Coen Dillen-grens van 43 doelpunten uit. Suarez scoorde 16 keer in 13 wedstrijden, het brengt hem op een gemiddelde van 1,23 doelpunt per wedstrijd. Dillen scoorde in zijn eerste dertien wedstrijden tien keer. Een gemiddelde van 0,77 doelpunt per wedstrijd. Als de Zuid-Amerikaanse dribbelaar zo doorgaat staat hij aan het eind van het seizoen op 45,33 doelpunten; een nieuw record

Inhaalslag Dillen

Suarez zal flink moeten blijven scoren, want Dillen kwam aan het einde van het seizoen steeds beter op schot. In de overgebleven 21 wedstrijden scoorde de spits uit Strijp 33 maal. Een gemiddelde van 1,57 doelpunt per wedstrijd en daarmee loopt hij de komende wedstrijden flink in op Suarez zijn gemiddelde van 1,23 per duel.

Helmondia ‘55

Lukt het Suarez niet en mist hij daarom zijn droomtransfer naar een grote Europese club dan kan hij altijd nog Coen Dillen achterna. Dillen verliet na zijn doelpuntenrecord in het seizoen ”56-”57 zijn toenmalige club (PSV). Als speler met het waanzinnige record van 43 doelpunten stapte hij in juli 1961 over naar Helmondia ‘55 (voorloper van het huidige Helmond Sport).

De grootste doelpuntenmachine uit de eredivisie speelde twee jaar in de tweede divisie, en scoorde 40 doelpunten in 60 wedstrijden. Ook in Helmond zal het gevecht van Suarez tegen de Coen Dillen index met stijgende belangstelling worden gevolgd.

We hebben ons misgerekend. Alsmaar kankeren op luie Surinamers, criminele Antilianen, gierige en truttige Nederlanders en kuttige Marokkanen. De laatste tijd waren enkelen van ons ervan overtuigd dat de schuld lag bij de alcoholistische Oost-Blokkers (Polen en Bulgaren). We zaten fout. Het kwaad van onze stadse samenleving ligt niet bij déze breed vertegenwoordigde bevolkingsgroepen.

Alles is de schuld van de Brabanders. Kredietcrisis, verharding op straat, slecht weer en Johan vlemminks ALLES! Er heerste twijfel als we keer op keer onze beschuldigende vinger van richting veranderde, maar wees gerust. Zíj zijn de as van het kwaad, de lucifer van het gezond westers denken, de vinger van beschuldiging kan pontificaal richting de Brabanders.

Ze zijn ook overal. Zonder dat we er erg in hadden wonen ze in onze steden, lopen ze door onze straten, zitten ze op onze terrassen. Pratend over hun eigen land in hun eigen onverstaanbare taaltje. Ze luisteren naar Muus Geeuwis en roepen elkaar ‘houdoe’. Als je goed luistert schijn je er Nederlands uit te kunnen ontwaren. Er is echter nooit iemand die goed naar ze luistert.

Natuurlijk zijn er Brabanders bij die Nederlands spreken. Natuurlijk zijn er bij die afstand nemen van hun afkomst. Dat is ook goed en deze mensen, want dat zijn het, dienen gesteund te worden. Maar over hen heb ik het nu niet. Ik heb het over die grote zeurende groep die ons in de tang heeft.

Met hun musicalliedjes en lachwekkende podiumbeesten. Het mag potverdomme wel eens afgelopen zijn met al die joligheid vanuit dat drassig land (lett. vertaling “Brabant”). En maar Carnavallen alsof er morgen niet gewoon weer een dag is.

Met hun onbezorgde levenshouding kansen grijpen en zich nergens druk over maken want “Ze zijn wie ze zijn”. Alsof we godverdomme niet een herfstdepressie hebben te verwerken. En dan de vrouwen die al lachend ronddansen met hun rondborstige voorkomen. Zomaar een gesprek aanknopend alsof ze in hun eigen land zijn. Zo doen wij dat niet hier. Wij hier houden ons mond tot we van lamheid en schunnige opmerkingen in elkaars armen vallen.

Weg met de Brabanders voordat we allemaal van ze gaan houden.

“Je zei geen commando, hoor,” zegt Morris lachend.

“Có-màn-dó pinkelen,” begin ik opnieuw. Met z’n drieën pinkelen we er op los. De roze plastic beker van Morris zal zo vallen, maar dat doet er nu even niet toe. “Commando hol.” De ruggen van zes handen knallen op de tafel. “Commando plat.” Twee grote en vier kleinere handpalmen klappen op de tafel. De roze beker valt om. Priklimonade glijdt over tafel en druipt op de grond. “Hol” één enkel handje lijkt te reageren. “Bol” alle handen blijven stil. “commando pinkelen.” We pinkelen. “Commando hol.” De handen gaan hol “Commando bol,” eis ik en zes handen vormen elk een huisje. “Commando drie happen eten” en Ole en Morris nemen resoluut drie flinke lepels zuurkoolschotel.

“Ik geef het op hoor,” zeg ik. Ole is trots en er valt een brokje aardappel uit zijn mond. Met mijn handen in de lucht loop ik naar de keuken voor een doekje.

“Je kan ons toch niet foppen,” roept Morris lachend naar de keuken.

Nadat ik de opdracht “Commando Pyama aan” naar de kamer heb geroepen rennen de troepen naar boven. Ik blijf achter met een kopje ristretto en een plakkende tafel vol zuurkoolschotel. Van de drie borden op tafel is alleen het mijne leeg. Als dit mijn kinderen waren was dit niet gebeurd. Mijn kinderen eten borden leeg en scheppen nog een keer op. Mijn kinderen wassen af. Mijn kinderen laten pappa onder het genot van de volleybaldames bij Studio Sport uitbuiken. Maar ‘mijn kinderen’ bestaat niet. De tafel vol met afwas wel.

Één diepe zucht en dan is het commando tandjes poetsen, commando verhaaltje voorlezen en commando afwassen voor ik mezelf de opdracht kan geven languit op de bank te gaan liggen.

Uren later is mijn vader nog niet thuis. Ik vind 11 uur te laat. Ik ben al dagenlang doodmoe en moet straks nog met wind tegen naar mijn eigen bed fietsen. In een poging wakker te blijven kijk ik naar CNN. Amerika is in rep en roer over een jongetje dat in zijn eentje is weggevlogen in een luchtballon. Waar waren de ouders? Als ik vader ben zal ik het heel anders aanpakken. Mijn kinderen vliegen niet in luchtballons zonder mijn toestemming, ze helpen elkaar met eten als het moet, ze doen de afwas en ze gaan eigenlijk niet naar bed voordat alle klusjes zijn gedaan. Mijn vader begrijpt dat niet. Mijn vader laat zich leven door zijn eigen kinderen. Ik daarentegen. Mij fop je niet.