Een vriend van mij noemt alle reigers Ronnie. Op zijn vierde wees zijn vader hem een reiger aan en zei dat het Ronnie was. Hij was overal. Met januari 96  als hoogtepunt. Voor de vakantie van 96 nam zijn familie afscheid van ‘Ronnie’ in hun achtertuin in Amsterdam. Een dag later wandelde het gezin in Florence door de Boboli-tuinen en wat stak daar plots boven het struikgewas? De guitige kop van Ronnie de Reiger. Ronnie kon bijna net zo hard vliegen als de familie-auto. Ronnie was een bijzonder beest.

Een vriendin van mij had in haar jeugd een sterke band met “Paard” de egel. Zij is intussen een gecertificeerde dokter, maar problematische kinderen zijn volgens haar nog altijd het beste geholpen met een egel.Voor die twee bestaat er maar één reiger en hebben egels helende krachten.

Dieren worden vaker over één kam geschoren. Alle olifanten spuiten bijvoorbeeld de ganse dag water, alle walvissen maken een bommetje en het resterende deel van de ganse dag spuiten ze water en alle vleermuizen hangen ondersteboven en hebben op een ganse dag weinig tot helemaal niets met water spuiten te maken. Ganzen zijn helemaal anders.

Maar positief racisme in dierenland heeft niet de boventoon. Zo bijten alle bulldogs, zo zijn alle harige spinnen lelijk, maken alle leeuwen je dood en moet je als levenslustig mens niet in een kuil met slangen gaan liggen. Er zijn een groot aantal diersoorten die een groot stigma op zich hebben gekregen doordat één of een paar het verpesten voor de rest.

Ik ga hier niet verkondigen dat Moby Dick een aardige walvis was. Kapitein Ahab had niet voor niets één been. Maar zo een walvis verpest het dus weer voor de hele diersoort walvis. De Japanners zijn nou eenmaal eervolle mensen en zodra die zo’n verhaal horen is het niet vreemd dat zij er op uit trekken om die zogeheten ‘walvissen’ eens een lesje te leren.

Hetzelfde geld voor kippen. Die zitten nu in kleine ruimtes en die tokken wat af. Maar eerlijk gezegd hebben ze niets te tokken. Het is absoluut schandalig wat die, let wel, betrekkelijk kleine groep kippen de mensheid door de jaren heen heeft aangedaan. Sommige kippen kunnen gewoon niet omgaan met vrijheid. Ja en dan heb je aan de mens een slechte. Zero-tolerance: In een hokje tot de slacht.

Natuurlijk kippen en walvissen daar zitten onuitstaanbare types tussen, maar als diersoort an sich zijn ze ook niet bepaald je-van-het. Toch is het jammer dar er zo makkelijk wordt gediscrimineerd in dierenland. Zo heerst er in de publieke opinie een diepgewortelde haat tegen de mug. Een misvatting die nog maar eens benadrukt dat de mens ook niet perfect is.

Het was groep drie. Er was iemand jarig. Het licht ging uit, maar we moesten ook onze ogen sluiten. Ondertussen deelden Caroline en Dexter snoepjes uit, want Dexter was jarig. Toen het licht aan ging en iedereen zijn ogen open mocht doen, had elk tafeltje min twee, een zakje snoepsleutels op zijn tafeltje liggen.  Op mijn tafeltje lagen geen snoepsleutels. Er zat een mug. Ik noemde hem Bennie.

Bennie was een rustig dier en niet haatdragend tegen de mensen. Hoewel die mensen van alles naar zijn hoofd gooiden. Figuurlijk, maar vaker vlogen er letterlijk dingen naar zijn hoofd. Bennie wist ook dat hij soortgenoten had die dat allemaal niet pikten. De welbekende prikkers. Bennie was ook niet achterlijk. Hij wist ook dat het gevolg van die prikkers was dat er nog meer naar zijn hoofd zou vliegen. Maar zo lang ik Bennie ken is hij een trouwe vriend en heeft hij mij nooit geprikt.

Natuurlijk zijn sommige dieren klootzakken en sommige nodeloos arrogant. Maar niet elke walvis nam het been van een kapitein en niet elke kip vertoond misselijkmakend hoongedrag. Zelfs niet elke leeuw doodde een mens. Maar ook niet alle egels zijn kinderpsycholoog en niet alle reigers heten Ronnie. Ik ga u nu niet zeggen dat alle muggen lief  zijn, want dan stigmatiseer ik. Maar geef ze een kans. Misschien moet u beginnen met alle dieren een naam te geven.

Het is de foto die mij het meest is bijgebleven van de expositie World Press Photo. Het is niet de meest schokkende of de mooiste foto van allemaal, maar het is wel dat plaatje waar ik nu nog mee rondloop. De jongen op de foto is Joods, streng Joods, dat las de uitleg. Het vrouwtje is Palestijns. Daarna stonden er enkele woorden over het conflict tussen die twee bevolkingsgroepen. De foto gaf de strijd weer tussen de groepen. De Palestijn oud en ineengedoken. Ze kan weinig beginnen tegen de krachtige jeugdige Jood. Fysiek in ieder geval niet.

Het gooien van de wijn lijkt niet fair tegenover het vrouwtje. Waarom doet hij dit? De Joodse jongen pest de vrouw omdat ze Palestijns is. Omdat hij vanuit de grond van zijn hart en vanuit de met bloed bezaaide grond van zijn huis haar bevolkingsgroep haat. Dat is mijn eerste ingeving. Maar ik kan er niets over zeggen. Ik moet mijn mond houden, want wat weet ik nou. Het is een foto, een momentopname. Ik weet niet wat de aanleiding was voor deze daad.

Het zou kunnen dat het vrouwtje seconden voor het maken van deze foto haar kunstgebit bloot lachte en tegen het been van de gepijpekrulde jonge Jood plaste. Ik weet het niet. Misschien is Joodse wijn een goede manier om glanzend bordeauxrood haar te krijgen en wordt de Palestijnse man wild van. Of voor hetzelfde geld stond de fotograaf in een voedselgevecht en had het vrouwtje de wraak van de jongeman op de hals gehaald door op een onverhoeds moment in zijn slonzige spijkerbroek een puddingbroodje te proppen.

Ik wou dat ik een goed antwoord kon geven op de vraag waarom? Ik zou het graag kunnen verklaren. Anders loop ik er ook maar zo mee rond. Maar alles dat ik bedenk is eenzijdig, op enige manier gekleurd, vanuit een ivoren toren en onvolledig en dus niet eerlijk. Alles dat ik zag was een foto van een jongen met bakkebaarden, een vrouwtje met een hoofddoek en rode wijn in de lucht. Dat is het. Meer kan ik er niet over zeggen, maar er is vast een hele onschuldige uitleg.

Foto

Zuur is het dat uitgerekend Van Nistelrooy niét mee gaat naar Zuid-Afrika. “Natuurlijk vind ik het jammer dat hij niet mee gaat”, zegt Elia deze week. “Verrast was ik niet. Ik wist het al en hijzelf ook wel. Ik zei tegen hem ‘je gaat gewoon mee jongen’. Dan zei hij ‘nee’. Het is een goede jongen voor het team. Veel jonge jongens kunnen van hem leren.” Bij Hamburger SV leerde Elia Van Nistelrooy kennen. “Hij hielp me veel. Hij heeft tegen mij gezegd dat ik een second opinion moest aanvragen. Anders zou het WK gevaar lopen, dacht hij. Hij heeft gezegd: ‘Elli doe het, ik heb het ook een keer meegemaakt in Madrid’.”

Volgend jaar nog HSV?

Met hulp van Ruud kan Elia dus zijn WK-debuut gaan maken. Wat zijn de herinneringen van Elia aan het WK? “Het toernooi van 1994 was het eerste WK dat ik zag. Vanaf toen ging ik me echt verdiepen in het voetbal. Ik weet nog dat Roberto Baggio een strafschop miste en dat Dunga hard kon schieten. Van Oranje kan ik me een kopbal van Aaron Winter herinneren.”

Naast een persoonlijk hoogtepunt is het toernooi ook een podium om zichzelf in de etalage te spelen. Over volgend seizoen wil Elia het echter niet hebben. “Ik kijk van dag tot dag”, zegt hij. “Ik ga me nu focussen op het WK. Na het WK zie ik wel wat er gaat gebeuren. Of ik spijt heb gehad van de overstap naar HSV? Dat is makkelijk om te zeggen. Maar de eerste zes maanden waren perfect. Daarna heeft alleen de blessure mij afgeremd. Voor mij was het een geslaagd seizoen. Ik ben in het Nederlands elftal gekomen en heb laten zien dat ik de Bundesliga makkelijk aankan. Bovendien heb ik een goede naam achtergelaten daar.”

Elia trainde donderdagavond voor het eerst weer volledig mee. Voelt hij extra druk om te presteren? “Ik ken geen druk. Alleen toen ik bij Oranje voor het eerst in een rondo stond. Dan moet je tegen jongens als Robben en Van Persie zeggen dat ze ‘in het midden’ moeten gaan staan terwijl de bal er misschien tussenin viel. Toen luisterden ze niet, dat is de druk. Ze gingen me uittesten. Nu doen ze dat wel. Als ik ‘baas’ ben gaan ze wel naar het midden, ook omdat ze me kennen.”

Uitstervend ras

Bij FC Twente brak Elia echt door, bij HSV is hij bezig zijn naamsbekendheid alleen maar te vergroten. Ook omdat hij één van de weinig échte linksbuitens in het moderne voetbal is. “Echte linksbuitens heb je alleen in Nederland en Engeland gehad. Maar in Engeland hebben ze geen voorzet, ze kunnen alleen maar rennen. Van Marwijk houdt van snelheid voorin. Dat heeft hij me ook laten merken. Ik moet daar gebruik van maken.”

(Dit interview is gepubliceerd op internationale voetbalsite Goal.com)

Spanning

De enkelblessure waar Elia sinds eind vorig jaar mee kampte zorgde voor een ware rel. De club wilde dat hij bleef spelen, terwijl de voetballer zich zorgen maakte over zijn fitheid. “Zij (HSV, red) zeiden tegen mij dat er niets aan de hand was. Dat het een kneuzing was. Ik zei: dat kan niet.” Uiteindelijk ging Elia op eigen initiatief naar de Nederlandse dokter Niek van Dijk, werkzaam in het AMC. Van Dijk besloot hem direct te opereren. Daarmee ging hij zijn eigen gevoel achterna, maar passeerde hij ook de medische staf van HSV. “Mijn enkel was onstabiel. Als iemand me duwde, ging ik gelijk door m’n enkel heen. Het ging ook in mijn hoofd zitten.”

De ingreep leidde tot het gewenste effect, nu Elia meestrijdt om een plek in de Oranje-selectie. Lang kende hij echter twijfel of hij het WK uberhaupt wel ging halen. “Dat heb ik echt gedacht”, zegt hij nu. “Ik was tijdens mijn revalidatie bang om naar buiten te gaan. Ik wilde alleen maar rust pakken. Niet eens op m’n krukken even een stukje gaan wandelen. De eerste drie, vier weken was ik niet vooruit te branden. Ik was chagrijnig en maakte veel ruzie. Daarna heb ik de knop omgedraaid. Ik doe het niet voor jullie, maar voor mezelf. Ík wil graag naar het WK.”

Labbadia ‘raakt in paniek’

De laatste vier interlands mocht Elia vanaf het begin meedoen. Een zekerheid voor de 23-man tellende WK-selectie is dat niet, al laat Bert van Marwijk vaste waarden niet makkelijk vallen. “Ik moet er hard voor trainen”, beseft Elia zich. “Of het spannend is? Alles is spannend. Elke training, elke wedstrijd. Ik wil ervan genieten. Het hangt niet van iets specifieks af. Gewoon van hoe ik presteer en hoe iedereen in z’n vel zit.”

Ryan Babel en Jeremain Lens lijken de grootste concurrenten van Elia. De vlot sprekende Voorburger weigert het echter over zijn concurrenten te hebben. “Dat is aan jou”, zegt hij. “Ik kijk alleen naar mezelf. Wat ik kan toevoegen aan Oranje? Ik denk creativiteit, een mannetje passeren en iets uit het niets creëeren.” Iets wat in zijn debuutseizoen in de Bundesliga bleek. Elia was een sensatie. “Ik heb een hele goede periode gehad. De eerste zes maanden waren perfect. Een jongen van 22, 23 jaar speelt de pannen van het dak. Het stadion schreeuwde mijn naam. Alles was nieuw, maar perfect.”

Kans op wereldfaam

Toen kwam dus die blessure. In de periode dat Elia langs de kant toekeek, verspeelde HSV de goede uitganspositie in de competitie. Het leidde tot het ontslag van Bruno Labbadia. Een trainer met wie Elia aanvankelijk goed contact had. “De eerste maanden liep het normaal. Daarna kwamen er problemen. Hij werd onzeker en raakte in paniek. Hij wist niet welke keuzes hij moest maken. Makkelijk heeft hij het niet gehad, maar hij had het slimmer aan kunnen pakken met bepaalde spelers. Ook met mij? Nee, mij heeft hij de vrijheid gegeven. De oudere jongens had hij bijvoorbeeld af en toe een dag vrij kunnen geven. Iedereen moest altijd bikkelen. Het zijn kleine dingen. Er zijn nog meer dingen, maar die kan ik niet één, twee, drie zeggen.”

Collega-international Arjen Robben werd wél kampioen van Duitsland. In het Nederlands elftal was Robben een concurrent. Sinds hij bij Bayern excelleert op de rechterflank lijkt dat veranderd. “Hij speelt nu op rechts en daar gaat hij ook voor. In die zin heb ik een concurrent minder.” En zo zou het zomaar kunnen dat Elia veel in actie gaat komen op het WK. “Het is een mooie kans om me aan de wereld te laten zien. Bij Oranje heb ik altijd redelijk goede wedstrijden gespeeld. Nu wil ik erbij blijven ook. Als ik speel, wil ik aan de wereld laten zien wat ik kan. Het is niet alleen Europa nu, maar de hele wereld. Iedereen kan straks weten wie Elia is, speler van het Nederlands elftal.”

(Dit interview is gepubliceerd op Goal.com)

Stoer zijn gebeurde op de basisschool als volgt: Er was een verkleedpartijtje op school, jij had niets meegekregen, want dat waren je rijke superdrukke ouders weer eens vergeten en dus zou de juf wat voor je proberen te verzinnen. De juf kleurde met viltstift twee van je tanden zwart. Met een mascarapotlood werden er vervolgens stoppels op je gezicht getekend. Nu was je een boef,  een cowboy, een bandiet. Dat was onverwachts en ineens ongelooflijk stoer, ondanks dat je helemaal geen andere bijzondere kleren aan had ofzo. Tot overmaat van jouw plezier viel het  ontzettend in de smaak bij de te pakken meisjes.

Iedereen wilde ineens boef zijn. Ik ook. Maar ik was gekleed als Adriaan. Adriaan de acrobaat. Een lachende gek in een blauw glimmend overhemd en een strak zwart jumpsuit. Ik deed dezelfde trucjes op het schoolplein als de rest, maar dan had ik er een glimmend overhemd en een strak zwart jumpsuit bij aan. Dat gaf dan net dat beetje meer, dacht ik.

Ik vond Adriaan altijd een toffe gozer, juist omdat hij acrobaat was. Maar ik kwam er al snel achter dat het mij bij het populairste spel op de basisschool geen enkel voordeel gaf. De meisjes uit mijn klas lieten zich bij ‘jongens pakken de meisjes’ een stuk makkelijker vangen door de stoere cowboy dan door een schaterende acrobaat met een glimmend overhemd en een strak zwart jumpsuit.

Veertien jaar later lig ik op de grond. Vlak achter het Leidseplein. Doorweekt van de regen. Een meneer staat naast me en vraagt of alles ok is. Ik laat me omhoog helpen. Op de grond ligt mijn fiets en een plasje bloed. Mijn hoofd knapt bijna uit elkaar van de kloppende pijn. Mijn handen die voorzichtig voelen waar de pijn vandaan komt druipen van bloed en de regen.

“Oe jongen toch, dat ziet er niet best uit”, zei de meneer die me omhoog heeft geholpen, en hij steekt zonder waarschuwing twee vingers in mijn bloedende mond: “Die ben je kwijt.”

“Wat?” Zei ik met volle mond. Het was dat ik de smaak van een doorweekte bakstenen straat in mijn mond had, maar anders was ik serieuze vragen gaan stellen  over hygiëne en het binnenvallen van iemands persoonlijke ruimte.

Toen ik thuiskwam en in de spiegel keek, schrok ik. Mijn uiterlijk was compleet veranderd. Ik zat onder het bloed, ja, maar er miste ook duidelijk iets. Op de plek waar de hoeken van mijn voortanden moesten zitten zat nu niets. Een gapend gat in mijn gebit.  Ik had wel eerder echt een tand of twee gemist, maar dat was toch wel meer dan zestien jaar geleden en die had ik dan altijd nog in mijn achterzak om aan het bezoek te laten zien. Op deze lege plekken kwam geen nieuw tandje meer door.

Ik moest wennen aan het idee, maar het bleek al snel een zegen. Dit was veel stoerder dan zwarte viltstift op je tanden. Dit was echt. Ik was een levensechte boef, een bandiet , een cowboy. De volgende dag zou ik op de universiteit gaan kijken of de meisjes in waren voor een ouderwets potje ‘jongens pakken de meisjes’. Gouden tactiek.

(check ons blog op www.onzeeigen.nl/oen voor een foto)

Dinsdag laten we de clip zien aan de acteurs, actrices en andere mensen die hebben meegewerkt. eind deze week staat de clip online voor het grote publiek.

Het project, dat binnen OnzeEigen bekend staat als TWEE, is met succes afgerond. Dankzij een passionele bijdrage en georganiseerde aanpak is het de betrokken groep gelukt om van een samenraapsel van ideeën een afgerond product te maken.

Het geeft een goed gevoel dat we met samenwerking hebben kunnen realiseren wat anders slechts een mooi idee was gebleven. Dit geldt voor de clip, maar ook voor OnzeEigen als geheel. Iedereen die zich nu al heeft aangesloten en ingezet deed dat met niets meer dan een geloof en een vertrouwen in OnzeEigen.

Nergens was er een bewijs dat OnzeEigen daadwerkelijk ideeën en dromen kon realiseren van diegene die hun vertrouwen in OnzeEigen stelden. Dankzij Project TWEE, de videoclip TAPE, is er een eerste bewijs. Een belangrijke stap die trots maakt en een basis biedt om uit te bouwen.

Extra dank gaat uit naar Michiel Kingma voor zijn niet aflatende inzet en voor het delen van zijn kennis van camerawerk en film. Daarnaast een speciaal woord van dank aan Boelo de Smit voor het vertrouwen om samen met de rest van OnzeEigen zijn clip te maken en voor het delen van zijn passie voor muziek. Ook Joost Stoof heeft zich bovenmaats ingezet voor dit project.

Dan rest de dank aan: Wout, Lex, Femke, Steve, Sharon, Floris, Daan, Myrthe, Emile, Smart Project Space en Café Tabac.

Met project TWEE op zak kijken wij ontzettend uit naar project DRIE,

Robin.

–
Onz
e.E
ige
n.

www.onzeeigen.nl

Hij staat voor een deur, maar wekt niet de indruk dat hij er naar binnen moet. Hij is zonder jas. Is dit zijn huis? Was dit zijn huis? Waarom praat deze man hardop in een stille straat? Waarom zegt hij dat hij zo moest huilen? Hij hield zijn koppie hoog; “We moeten verder”.  Wat moet je anders als je in de put zit?

Medelijden krijgt hij niet. Van niemand niet. Hij staat daar prima, in de zon, met zijn toilettasje op de grond.

Het doelbewust naar een buurtsuper lopen om helder van geest voor een rek met thee te gaan staan is opmerkelijk. Het product daadwerkelijk kopen in drievoud en er vervolgens mee over straat flaneren is ronduit zorgwekkend. Mocht u dit onverhoops zijn overkomen? Dan mag u, geliefde lezer, zich op het hoofd krabben.

Had u een jurk, tuinbroek of baby aan (in zo’n babyzak) dan hoeft u zich geen zorgen te maken. U bent anders.

Is u dit overkomen met niet-gestileerde stoppelbaard, een rokerige sweater en schoenen met vlekken dan heeft u een probleem. Erkennen is het halve werk. Dergelijk vertoon van huiselijkheid is vulgair, obsceen en onheus. Waarom? Een kopje thee op zijn tijd moet toch kunnen? Neen!

Een jongeman mijner leeftijd verdiept zich in buitenlandse meisjes, 6 laatste biertjes, het overleven van ochtenden zonder een oog open te doen en in het fijn proeven van diepvriespizza’s.

Thee is gebruik maken van de mogelijkheid om je anders voor te doen. Om te doen alsof je truien breidt, je wakker wordt en eerst je post gaat sorteren. Thee in de vorm van Egyptische graftombes is doen alsof je je ergert aan wie wat tegen wie heeft gelogen in Den Haag. Flikker toch op.

Ik maak mij zorgen. De hang naar een leven ‘in balans’ wordt groter en explicieter. Het hoort niet. Hou dat lekker voor jezelf achter gesloten deuren. Niet rustig keuzes afwegen, kopen en dan open en bloot over straat met je doorschijnend zakje. Nee, hoogstens haastig in de binnenzak na negen keer mijmerend “wel” en  “niet”-end er voorbij te zijn gelopen.

Piramide thee is de nieuwe porno voor leeftijdsgenoten en het is vies. Niemand draait zijn hand nog om voor blote porno. Het moet wel heel bloot, gehandicapt en/of Duits zijn wil ik er warm van worden. Maar je overgeven aan de open-en-bloot huiselijkheid van het thee drinken uit een optimaal ontworpen theezakje. Dat is pas echt vulgair en obsceen. Een taboe, maar zo met de gordijnen dicht best bevredigend.

Proost!

Niet als land,

Maar als gevoel

Zo vol

Dat het je ogen uitkomt

Of je maag

laatst was ik tot de nok

Van een huis