Hij staat voor een deur, maar wekt niet de indruk dat hij er naar binnen moet. Hij is zonder jas. Is dit zijn huis? Was dit zijn huis? Waarom praat deze man hardop in een stille straat? Waarom zegt hij dat hij zo moest huilen? Hij hield zijn koppie hoog; “We moeten verder”.  Wat moet je anders als je in de put zit?

Medelijden kreeg hij niet. Van niemand niet. Hij stond daar wel goed, met zijn toilettasje, in de zon.

Het doelbewust naar een buurtsuper lopen om helder van geest voor een rek met thee te gaan staan is opmerkelijk. Het product daadwerkelijk kopen in drievoud en er vervolgens mee over straat flaneren is ronduit zorgwekkend. Mocht u dit onverhoops zijn overkomen? Dan mag u, geliefde lezer, zich op het hoofd krabben.

Had u een jurk, tuinbroek of baby aan (in zo’n babyzak) dan hoeft u zich geen zorgen te maken. U bent anders.

Is u dit overkomen met niet-gestileerde stoppelbaard, een rokerige sweater en schoenen met vlekken dan heeft u een probleem. Erkennen is het halve werk. Dergelijk vertoon van huiselijkheid is vulgair, obsceen en onheus. Waarom? Een kopje thee op zijn tijd moet toch kunnen? Neen!

Een jongeman mijner leeftijd verdiept zich in buitenlandse meisjes, 6 laatste biertjes, het overleven van ochtenden zonder een oog open te doen en in het fijn proeven van diepvriespizza’s.

Thee is gebruik maken van de mogelijkheid om je anders voor te doen. Om te doen alsof je truien breidt, je wakker wordt en eerst je post gaat sorteren. Thee in de vorm van Egyptische graftombes is doen alsof je je ergert aan wie wat tegen wie heeft gelogen in Den Haag. Flikker toch op.

Ik maak mij zorgen. De hang naar een leven ‘in balans’ wordt groter en explicieter. Het hoort niet. Hou dat lekker voor jezelf achter gesloten deuren. Niet rustig keuzes afwegen, kopen en dan open en bloot over straat met je doorschijnend zakje. Nee, hoogstens haastig in de binnenzak na negen keer mijmerend “wel” en  “niet”-end er voorbij te zijn gelopen.

Piramide thee is de nieuwe porno en het is vies. Niemand draait zijn hand nog om voor blote porno. Het moet wel heel bloot, gehandicapt en/of Duits zijn wil ik er warm van worden. Maar je overgeven aan de vulgaire huiselijkheid van het thee drinken uit een optimaal ontworpen theezakje. Dat is vies, Dat is vulgair en dat is obsceen.

En zo met de gordijnen dicht best opwindend.

Proost!

Nu begint het knippen, het plakken, omgevallen koffiemokken, alles opnieuw en Tape gaat het sound mixen tot een ware surprise show van onze houseman (minimal-electro, maar dit klinkt tof) Het project brengt ons ontzettend veel lol. De ‘o-zit-dat-zo’-momenten afgewisseld met hier en daar een ‘en dus-niet-met-wortels?’-moment.  We mogen gerust stellen (wees gerust) dat Project Twee een goede leermeester is.

Wanneer er iets bekend is over het eind van de nabewerking, promotiedames, de zin van het leven en de presentatie van het eindproduct dan bent u hier de eerste die dat hoort!

Het team van Project Twee
(Michiel, Boelo, Joost, Wout, Robin)

http://farm3.static.flickr.com/2580/4195749668_96f904b5ef.jpg