Een opmerkelijk fenomeen in het dagelijks leven zijn de ‘Running Gags’. Van die grapjes die je met een aantal mensen steeds weer herhaald in een bepaalde situatie.

Zo heb ik een kennis die elke keer als ik hem spreek me het brekende nieuws meldt dat Herman Brood dood is. ‘Wist je het al? Herman Brood is dood!’. ‘Neeeee?!’. ‘Nee, echt waar. Van het Hilton afgesprongen’. Op me werk wordt er steevast bij de cola-automaat geroepen: ‘Hebben ze hier geen Pepsi?’. Echte humor is er bij de meeste running gags ver te zoeken. Toch blijft de running gag in stand gehouden. Iedereen lijkt zich aan het heilige protocol te houden om toch maar dat grapje te maken. En dat is het opmerkelijke van een running gag. Er is niets aan afgesproken. Je gaat niet met zijn allen bepalen dat we voortaan als je in een bepaalde situatie terecht komt altijd dat ene, vaak slechte, grapje maakt. Nee, de running gag ontstaat gewoon. Uit het niets is het daar. Na zo’n grapje ga je het er ook niet lekker met zijn allen over hebben hoe slecht het grapje wel niet was en dat we er maar es met zijn allen mee moeten ophouden.

Volgens mij is dat ook het leuke van de running gag. Je deelt samen iets zonder er het echt over te hebben. Als een soort geheime code: ‘Wij begrijpen elkaar’.

Waarom ik jullie dit vertel is het volgende: Ik heb een running gag die ik met niemand deel. Het is treurig maar waar. Als ik in mijn eentje thuiskom van een lange dag werken roep ik steevast zodra ik mijn huisje binnenstap: ‘Honey, Im home!’. Het is niet grappig en toch doe ik het. Als er iemand was om dit slechte grapje te delen dan had het nog enig nut en zin. Daarom hier een oproep. De volgende keer dat jij alleen thuis komt, roep dan alsjeblieft even de gevleugelde woorden: ‘Honey i’m home!” Dan doe ik het tenminste nog ergens voor.