Een opmerkelijk fenomeen in het dagelijks leven zijn de ‘Running Gags’. Van die grapjes die je met een aantal mensen steeds weer herhaald in een bepaalde situatie.

Zo heb ik een kennis die elke keer als ik hem spreek me het brekende nieuws meldt dat Herman Brood dood is. ‘Wist je het al? Herman Brood is dood!’. ‘Neeeee?!’. ‘Nee, echt waar. Van het Hilton afgesprongen’. Op me werk wordt er steevast bij de cola-automaat geroepen: ‘Hebben ze hier geen Pepsi?’. Echte humor is er bij de meeste running gags ver te zoeken. Toch blijft de running gag in stand gehouden. Iedereen lijkt zich aan het heilige protocol te houden om toch maar dat grapje te maken. En dat is het opmerkelijke van een running gag. Er is niets aan afgesproken. Je gaat niet met zijn allen bepalen dat we voortaan als je in een bepaalde situatie terecht komt altijd dat ene, vaak slechte, grapje maakt. Nee, de running gag ontstaat gewoon. Uit het niets is het daar. Na zo’n grapje ga je het er ook niet lekker met zijn allen over hebben hoe slecht het grapje wel niet was en dat we er maar es met zijn allen mee moeten ophouden.

Volgens mij is dat ook het leuke van de running gag. Je deelt samen iets zonder er het echt over te hebben. Als een soort geheime code: ‘Wij begrijpen elkaar’.

Waarom ik jullie dit vertel is het volgende: Ik heb een running gag die ik met niemand deel. Het is treurig maar waar. Als ik in mijn eentje thuiskom van een lange dag werken roep ik steevast zodra ik mijn huisje binnenstap: ‘Honey, Im home!’. Het is niet grappig en toch doe ik het. Als er iemand was om dit slechte grapje te delen dan had het nog enig nut en zin. Daarom hier een oproep. De volgende keer dat jij alleen thuis komt, roep dan alsjeblieft even de gevleugelde woorden: ‘Honey i’m home!” Dan doe ik het tenminste nog ergens voor.

Als het aan mij ligt,
lees je dit niet.

Voel je niet verplicht,
want zoals je ziet,
slaat deze zin nergens op

tuut, tuuut,

toetert de auto,

kijk uut ruud!

straks ben je hartsikke duud

Het was toen zij
met een reeks smilies
iets duidelijk wou maken
dat ik besloot
mijn diploma te halen

In mijn bestekla liggen tussen de theelepels een aantal hele kleine mesjes. Nog kleiner dan botermesjes, zijn ze eigenlijk redelijk nutteloos. Goed, als de theelepels op zijn gebruik ik er weleens eentje om mijn koffie te roeren.

Het zal je niet verbazen dat deze mesjes door het toedoen van een vrouw daar terecht zijn gekomen. Toen ik eens samen met een vriendin op zoek was naar hoognodige keukenspullen voor mijn nieuwe woning, moesten en zouden deze mesjes ook gekocht worden. Nee, niet omdat er enig nut verscholen lag in deze kleuter-mesjes maar omdat ze “schattig” waren. Schattig. Vier stukjes metaal in de vorm van een mes, maar eigenlijk veel te klein om zich überhaupt mes te mogen noemen, dat is schattig volgens vrouwen. Niet alleen die ene vriendin, maar alle vrouwen ter wereld zouden die mesjes schattig vinden.

Dingen schattig vinden is een vrouwelijk fenomeen. Wanneer is iets schattig? Het geheim ligt verscholen in de grootte van dingen. Let wel, de relatieve grootte. Zo zijn mijn mesjes schattig, maar de theelepels die precies even groot zijn, zijn het niet. Want die theelepels horen zo klein te zijn, het is hun normale maat. Als je echter een theelepel zou hebben die pakweg drie keer zo klein zou zijn als die normale maat, zou je behalve een belachelijk onhandige theelepel ook – volgens vrouwen – een belachelijk schattige theelepel hebben. Dus als je iets hebt wat belachelijk veel kleiner is dan normaal – ledematen buiten beschouwing gelaten – dan vinden vrouwen het schattig en slaken ze gilletjes van opwinding.

De achterliggende reden van het schattig vinden van dingen die veel kleiner zijn dan normaal ga ik hier niet verklaren. Ik heb geen zin om hier een betoog te houden over hoe de bemoederende aard van vrouwen ook door materiële zaken wordt opgeroepen en dat mannen daarom slimmer, beter en een sterker ras zijn.

Wel wil ik hier een gouden tip aan alle mannen geven. Mocht je ooit nog een kadootje moeten kopen voor een vrouw en je wilt deze keer eindelijk ook eens origineel, attent en een hele goede vriend zijn, koop dan iets schattigs. Moeilijk? Absoluut niet. Neem iets in je hoofd, maakt niet uit wat. Bijvoorbeeld een klok, bord, bank, soeplepel, tafel, theekopje of boekenkast. Als je ergens een dergelijk product kan vinden maar dan tenminste drie keer zo klein, ben je binnen. Je zult er zelf helemaal niks van begrijpen, maar je ongetwijfeld compleet nutteloze mini-soepkom zal voor veel vertederde gilletjes zorgen en zul je de meest lieve en attente persoon van het hele feestje zijn.