HOENDERLOO – Mede dankzij Ruud van Nistelrooy maakt Eljero Elia nog kans op de definitieve WK-selectie van Oranje. De aanvaller liet op advies van Van Nistelrooy een second opinion maken van zijn enkelblessure. Elia: “Hij zei: Elli doe het. Ik heb het ook een keer meegemaakt.”

Zuur is het dat uitgerekend Van Nistelrooy niét mee gaat naar Zuid-Afrika. “Natuurlijk vind ik het jammer dat hij niet mee gaat”, zegt Elia deze week. “Verrast was ik niet. Ik wist het al en hijzelf ook wel. Ik zei tegen hem ‘je gaat gewoon mee jongen’. Dan zei hij ‘nee’. Het is een goede jongen voor het team. Veel jonge jongens kunnen van hem leren.” Bij Hamburger SV leerde Elia Van Nistelrooy kennen. “Hij hielp me veel. Hij heeft tegen mij gezegd dat ik een second opinion moest aanvragen. Anders zou het WK gevaar lopen, dacht hij. Hij heeft gezegd: ‘Elli doe het, ik heb het ook een keer meegemaakt in Madrid’.”

Volgend jaar nog HSV?

Met hulp van Ruud kan Elia dus zijn WK-debuut gaan maken. Wat zijn de herinneringen van Elia aan het WK? “Het toernooi van 1994 was het eerste WK dat ik zag. Vanaf toen ging ik me echt verdiepen in het voetbal. Ik weet nog dat Roberto Baggio een strafschop miste en dat Dunga hard kon schieten. Van Oranje kan ik me een kopbal van Aaron Winter herinneren.”

Naast een persoonlijk hoogtepunt is het toernooi ook een podium om zichzelf in de etalage te spelen. Over volgend seizoen wil Elia het echter niet hebben. “Ik kijk van dag tot dag”, zegt hij. “Ik ga me nu focussen op het WK. Na het WK zie ik wel wat er gaat gebeuren. Of ik spijt heb gehad van de overstap naar HSV? Dat is makkelijk om te zeggen. Maar de eerste zes maanden waren perfect. Daarna heeft alleen de blessure mij afgeremd. Voor mij was het een geslaagd seizoen. Ik ben in het Nederlands elftal gekomen en heb laten zien dat ik de Bundesliga makkelijk aankan. Bovendien heb ik een goede naam achtergelaten daar.”

Elia trainde donderdagavond voor het eerst weer volledig mee. Voelt hij extra druk om te presteren? “Ik ken geen druk. Alleen toen ik bij Oranje voor het eerst in een rondo stond. Dan moet je tegen jongens als Robben en Van Persie zeggen dat ze ‘in het midden’ moeten gaan staan terwijl de bal er misschien tussenin viel. Toen luisterden ze niet, dat is de druk. Ze gingen me uittesten. Nu doen ze dat wel. Als ik ‘baas’ ben gaan ze wel naar het midden, ook omdat ze me kennen.”

Uitstervend ras

Bij FC Twente brak Elia echt door, bij HSV is hij bezig zijn naamsbekendheid alleen maar te vergroten. Ook omdat hij één van de weinig échte linksbuitens in het moderne voetbal is. “Echte linksbuitens heb je alleen in Nederland en Engeland gehad. Maar in Engeland hebben ze geen voorzet, ze kunnen alleen maar rennen. Van Marwijk houdt van snelheid voorin. Dat heeft hij me ook laten merken. Ik moet daar gebruik van maken.”

(Dit interview is gepubliceerd op internationale voetbalsite Goal.com)

HOENDERLOO – Een flitsende start bij Hamburger SV werd gevolgd door gekwakkel met zijn fitheid. Dat is het seizoen van Eljero Elia in een notendop. De aanvaller is net op tijd hersteld om in aanmerking te komen voor een plek in de WK-selectie van Bert van Marwijk. “Ik heb de knop omgedraaid. Ik dacht: ik doe het niet voor jullie, maar voor mezelf.”

Spanning

De enkelblessure waar Elia sinds eind vorig jaar mee kampte zorgde voor een ware rel. De club wilde dat hij bleef spelen, terwijl de voetballer zich zorgen maakte over zijn fitheid. “Zij (HSV, red) zeiden tegen mij dat er niets aan de hand was. Dat het een kneuzing was. Ik zei: dat kan niet.” Uiteindelijk ging Elia op eigen initiatief naar de Nederlandse dokter Niek van Dijk, werkzaam in het AMC. Van Dijk besloot hem direct te opereren. Daarmee ging hij zijn eigen gevoel achterna, maar passeerde hij ook de medische staf van HSV. “Mijn enkel was onstabiel. Als iemand me duwde, ging ik gelijk door m’n enkel heen. Het ging ook in mijn hoofd zitten.”

De ingreep leidde tot het gewenste effect, nu Elia meestrijdt om een plek in de Oranje-selectie. Lang kende hij echter twijfel of hij het WK uberhaupt wel ging halen. “Dat heb ik echt gedacht”, zegt hij nu. “Ik was tijdens mijn revalidatie bang om naar buiten te gaan. Ik wilde alleen maar rust pakken. Niet eens op m’n krukken even een stukje gaan wandelen. De eerste drie, vier weken was ik niet vooruit te branden. Ik was chagrijnig en maakte veel ruzie. Daarna heb ik de knop omgedraaid. Ik doe het niet voor jullie, maar voor mezelf. Ík wil graag naar het WK.”

Labbadia ‘raakt in paniek’

De laatste vier interlands mocht Elia vanaf het begin meedoen. Een zekerheid voor de 23-man tellende WK-selectie is dat niet, al laat Bert van Marwijk vaste waarden niet makkelijk vallen. “Ik moet er hard voor trainen”, beseft Elia zich. “Of het spannend is? Alles is spannend. Elke training, elke wedstrijd. Ik wil ervan genieten. Het hangt niet van iets specifieks af. Gewoon van hoe ik presteer en hoe iedereen in z’n vel zit.”

Ryan Babel en Jeremain Lens lijken de grootste concurrenten van Elia. De vlot sprekende Voorburger weigert het echter over zijn concurrenten te hebben. “Dat is aan jou”, zegt hij. “Ik kijk alleen naar mezelf. Wat ik kan toevoegen aan Oranje? Ik denk creativiteit, een mannetje passeren en iets uit het niets creëeren.” Iets wat in zijn debuutseizoen in de Bundesliga bleek. Elia was een sensatie. “Ik heb een hele goede periode gehad. De eerste zes maanden waren perfect. Een jongen van 22, 23 jaar speelt de pannen van het dak. Het stadion schreeuwde mijn naam. Alles was nieuw, maar perfect.”

Kans op wereldfaam

Toen kwam dus die blessure. In de periode dat Elia langs de kant toekeek, verspeelde HSV de goede uitganspositie in de competitie. Het leidde tot het ontslag van Bruno Labbadia. Een trainer met wie Elia aanvankelijk goed contact had. “De eerste maanden liep het normaal. Daarna kwamen er problemen. Hij werd onzeker en raakte in paniek. Hij wist niet welke keuzes hij moest maken. Makkelijk heeft hij het niet gehad, maar hij had het slimmer aan kunnen pakken met bepaalde spelers. Ook met mij? Nee, mij heeft hij de vrijheid gegeven. De oudere jongens had hij bijvoorbeeld af en toe een dag vrij kunnen geven. Iedereen moest altijd bikkelen. Het zijn kleine dingen. Er zijn nog meer dingen, maar die kan ik niet één, twee, drie zeggen.”

Collega-international Arjen Robben werd wél kampioen van Duitsland. In het Nederlands elftal was Robben een concurrent. Sinds hij bij Bayern excelleert op de rechterflank lijkt dat veranderd. “Hij speelt nu op rechts en daar gaat hij ook voor. In die zin heb ik een concurrent minder.” En zo zou het zomaar kunnen dat Elia veel in actie gaat komen op het WK. “Het is een mooie kans om me aan de wereld te laten zien. Bij Oranje heb ik altijd redelijk goede wedstrijden gespeeld. Nu wil ik erbij blijven ook. Als ik speel, wil ik aan de wereld laten zien wat ik kan. Het is niet alleen Europa nu, maar de hele wereld. Iedereen kan straks weten wie Elia is, speler van het Nederlands elftal.”

(Dit interview is gepubliceerd op Goal.com)

DEN HAAG – Vergeleken met Montenegro was alles vorig jaar nieuw voor Bogdan Milic (21). Na ruim vijftien maanden voelt de lange aanvaller van ADO Den Haag zich al aardig thuis in Nederland. Hij kijkt zelfs al naar voetbalpraatprogramma’s. “Mijn docent Nederlands zegt dat ik een Haags accent heb.”

Typisch herfstweer op het trainingscomplex van ADO, deze vrijdagmiddag. Het waait hard en de eerste blaadjes vallen van de bomen. Niets voor een Montenegrijn, zou je zeggen. Milic stapt echter goedgeluimd van het trainingsveld af. Een gesprek over de Nederlandse taal, het grote Arsenal en zijn vriend Stevan Jovetic volgt.

Milic is inmiddels gewend aan het weer, zijn vader was dat vorige maand nog niet. Milic senior kwam kijken naar het duel met FC Groningen (1-1). “Het was heel slecht weer. Wind, regen. Maar hij was heel trots, ook al was het duel niet zo goed.” Milic zegt het in het Engels. “Nederlands spreken gaat al best goed, maar met belangrijke dingen wacht ik nog even totdat ik het echt goed kan.”

“Mijn docent zegt dat ik zelfs een Haags accent heb”, aldus de Montenegrijn. “Hij zegt dat ik het best altijd Nederlands kan spreken. Met de spelers doe ik dat ook wel. Ik versta al een hoop.” Het typeert zijn leergierigheid. Milic: “Ik vind ook dat je de taal moet spreken van het land waar je in woont. Als je dat niet doet, is dat niet professioneel.”

Milic is geboren in Podgorica, de hoofdstad van Montenegro met 140 duizend inwoners. In zijn jeugdjaren was hij echter geen fan van Predrag Mijatovic of Dejan Savicevic, sterren in het toenmalige Servië-Montenegro. “Ik ben altijd fan geweest van Thierry Henry, toen nog in zijn Arsenal-tijd. Mijatovic en Savicevic waren hele goede spelers, maar ik vond het Arsenal-spelletje altijd mooier.”

Mede daardoor heeft Milic een voorliefde voor de Premier League. “Iedereen zegt ook tegen mij dat ik met mijn lengte goed pas in Engeland. Maar dat is nog ver weg, denk ik (lachend).” Wat misschien eerder haalbaar is, is zijn debuut voor de nationale ploeg van Montenegro. Dat ziet hij zelf ook zo. “Ik wacht op het telefoontje van de bondscoach (Zoran Filipovic, red).”

“Montenegro haalt geen resultaten”, aldus Milic, die zijn land kansloos ten onder zag gaan in de strijd om een WK-ticket. “Ik zeg niets over de spitsen, die zijn goed. Maar ik wacht op mijn eerste selectie. Ik heb veel contact met de spelers daar. Zij zeggen dat mijn kans snel gaat komen omdat ze het nu met jonge spelers gaan proberen.”

Denkt Milic dat het haalbaar is ooit een WK te spelen met Montenegro? “Ik heb vertrouwen in mijn land. We hebben goede spelers, alleen moet er wel iets groeien. Het middenveld en de aanval zijn goed, maar de defensie is het probleem. Ik denk dat de defensie van ADO Den Haag beter is.” In het nationale team zou hij samen kunnen spelen met jeugdvriend Stevan Jovetic, inmiddels wekelijks uitblinker bij Fiorentina. “We zouden een goed koppel vormen. Ik heb mijn hele leven met hem samengespeeld. We can do a good job.”

Het stuk is gepubliceerd op Goal.com

HEERENVEEN – Wat is er met het voetbalinstituut sc Heerenveen aan de hand? Jaar in jaar uit voetbalden de Friezen fris van de lever en stond de ploeg begin mei op of rond plaats vijf. Een blijvertje. Dit seizoen is het ineens crisis in het noorden. Wout reisde naar het Abe Lenstra Stadion af.

Cultuurverschil
Op de radio schaatsen Sven Kramer en Carl Verheijen hun laatste meters van de tien kilometer. Tien minuten later is het rond het Abe Lenstra Stadion druk. Zowel de NK afstanden in Thialf als een thuiswedstrijd van Heerenveen bezorgen de verkeersregelaars handen vol werk. Waar zou de gemiddelde Fries dit weekend liever naar zijn gaan kijken? Schaatsen of voetbal?

Het leeft allebei in de regio, al heeft het voetbal de afgelopen maanden een flinke knauw gekregen. Een onherkenbaar Heerenveen leed de ene na de andere nederlaag. Hoe typerend was de oorzaak van het vertrek van Trond Sollied, eerder dit seizoen: een cultuurverschil tussen de Noor en de club. Zoveel Friezen herbergt de selectie nou ook weer niet, maar met Heerenveen moet je niet sollen.

De Jonge kraait
Op de perstribune klinkt het voorafgaand aan het duel met ADO Den Haag als ‘de wedstrijd van de ommekeer’. Ook de vaste volgers is de slechte vorm niet in hun koude kleren gaan zitten. Riemer van der Velde en Foppe de Haan – hij zat toch in Zuid-Afrika? – lopen door de businessruimte. Formeel doen ze niets meer, maar ze lijken te waken over hun ‘grieperige’ kindje.

De sfeer is zaterdagavond volledig terug in het Abe Lenstra, want Heerenveen voetbalt weer eens goed. De stewards – rond de zestig, werken mee bij het zoeken naar je plek – tikken elkaar aan. Het lijkt weer ergens op. Interim-trainer Jan de Jonge schreeuwt het uit na de drie doelpunten. Een jaar geleden betekende een thuiswedstrijd tegen ADO haast zeker drie punten, nu is het een wedstrijd op leven en dood.

Echt ‘de ommekeer’?
Ze winnen, Heerenveen. ‘Ga staan als je voor Heerenveen bent’ doet het als vanouds goed. “Het leek vanavond weer ergens op”, zegt verdediger Daryl Janmaat. Boegbeeld Gerald Sibon loopt met een onderdrukte glimlach de kleedkamer uit. Jan de Jonge heeft tijd voor iedereen, al is hij niet het type dat met een lach van oor tot oor rondloopt. Hij is ‘fantastisch blij’, maar zegt het met een gezichtsuitdrukking alsof hij net een uur in de file bij Thialf heeft gestaan.

Spits Michal Papadopulos hamert op de drie punten. Zou hij weten dat het echt menens was met de club? Viktor Elm – Scandinaviërs acclimatiseren snel in Friesland – lijkt dat wel te doen. Hij blijft maar zeggen dat het een ‘mooie dag is voor Heerenveen’. Aanvoerder Michel Breuer durft voorzichtig te spreken van de ommekeer want op een gegeven moment ‘lukte alles’. Donderdag komt het ook zo geplaagde Hertha BSC op bezoek. De vorm is er net op tijd, al zal zijn blijken of het zaterdag écht de ommekeer was.

(De reportage op Goal.com)

NOORDWIJK – “Als je gelooft dat je ergens goed in bent moet je dat pakken, ervoor gaan en het niet loslaten.” Ryan Babel (22) zit niet in de meest prettige fase in zijn voetballoopbaan, maar de aanvaller van Liverpool en Oranje weigert de handhoek in de ring te gooien. Op zoek naar erkenning.

Bijna was Babel vorige maand voor het eerst in tijden afgevallen voor de selectie van het Nederlands elftal. Een blessure van Arjen Robben zorgde er uiteindelijk voor dat hij zich toch bij Oranje mocht melden. “Maar het was wel een tik”, zegt Babel nu. “Ik wist direct hoe laat het was.” Ook voor Babel geldt dat hij meer aan spelen toe moet komen. “Ik heb mijn situatie aan hem uitgelegd. Dat het heel moeilijk is. Hij heeft toen aangegeven waarom hij zijn keuze had gemaakt. Alhoewel ik het er niet mee eens was, heb ik het gerespecteerd.”

Geen echte kans

In de zomer van 2007 klopte Liverpool bij Ajax aan voor Babel, die toen al bijna vier seizoenen in de Amsterdamse A-kern zat. Een droom kwam uit. Rafael Benitez zag het in hem zitten en trok de portemonnee. Toch is Babel nog steeds niet zeker van zijn plek. Wél heeft hij een status als supersub verworven. Moeilijk? “Dat is mentaal best zwaar”, zegt Babel in gesprek met Goal.com. “Het is iets wat je moet kunnen opbrengen. Misschien zijn de meeste fans blij met me als invaller, maar ik heb nog niet kunnen laten zien wat ik kan als basisspeler. Als je de statistieken erbij pakt heb ik het uiteindelijk beter gedaan als invaller, maar ik heb ook nog nooit drie wedstrijden achter elkaar in de basis gestaan.”

In het Champions League-duel met Olympique Lyon (1-1) maakte Babel vorige week een wereldgoal. Toch juichte hij niet uitbundig. “Dat heeft te maken met dat ik weinig speel. Als je geen zorgen hebt, juich je wat prettiger. Het heeft met een bepaalde emotie te maken. Ik was eerder trots dan blij. Dat ik op dat moment de erkenning krijg dat ik goed genoeg ben voor de top. Dat is puur voor jezelf”, aldus de aanvaller, die het al ruim twee seizoenen moet stellen met invalbeurten. “Ik heb wel enige ervaring met ups en downs. Ik ben wel wat gewend. Het is aan mij hoe ik daarmee om ga. Alleen ja, ik wil niet mijn hele voetbalcarrière in zo’n fase blijven zitten.”

Opgeven?

“Het is duidelijk dat ik in principe genoeg kwaliteiten heb om er te kunnen staan”, zegt hij over een eventuele basisplek bij Liverpool. “Alleen als je een echte kans niet krijgt wordt het moeilijker. Als niemand je daarbij helpt en het niet makkelijker voor je wordt gemaakt. Sommige spelers hebben daar mee te maken, anderen hebben het iets beter. Hoe lang ik het nog vol hou? Ik weet het niet. Op dit moment hou ik het nog vol. Ik ben ook niet de speler die opgeeft. Ik heb nu nog niet het gevoel dat ik er alles aan gedaan heb. Als je naar de training kijkt ben ik al een hele tijd goed bezig. Nee, dat hoor ik niet van de trainer, maar wel van medespelers. Ik praat regelmatig met Dirk (Kuyt, red) bijvoorbeeld.”

Reserverol of niet, Benitez zegt nog te geloven in Babel als basisspeler. “Dat heeft hij mij wel aangegeven”, zegt Babel zelf. “Op dit moment blijf ik  dat nog geloven. Zolang hij het zegt moet ik ook wel. Zolang de dag nog niet is gekomen dat ik er niet meer in geloof, ga ik ervoor. Ik blijf me sowieso ontwikkelen. Alleen als je speelt had je veel verder kunnen zijn. Ik denk nog wel dat ik het team Liverpool zou passen.”  Een week met Oranje komt niet ongelegen. Babel: “Het is voor mij een mogelijkheid om te laten zien dat ik goed genoeg ben.”

Revanche

Telkens weer bewijzen. Het is tot nu toe de rode draad in de carrière van de aanvaller. “Ik vind dat niet terecht”, zegt hij zelf. “Ik heb het vaak genoeg laten zien. Het is alleen jammer dat ik in de positie heb gezeten waarin ik het niet constant kon laten zien. Veel spelers kunnen zich een slechte wedstrijd permitteren. Dat heb ik nog niet. De miskenning is misschien wel de grootste drijfveer. Ik weet zeker dat de dag gaat komen dat de mensen die anders over me dachten moeten terugkomen op hun mening. Ik neem revanche op verschillende manieren.”

(Het interview op Goal.com)